Trwałość środowiskowa mikroplastików stała się jednym z najważniejszych wyzwań ekologicznych współczesności. Chociaż uwaga opinii publicznej często skupia się na-wielkiej skali odpadach z tworzyw sztucznych, systematyczny przegląd najnowszej literatury akademickiej pokazuje, że wyrzucanie mikrodrobin plastiku z zamknięć polipropylenowych (PP) w znaczący sposób przyczynia się do globalnego zanieczyszczenia mikroplastikiem, choć często jest pomijany. Polipropylen jest standardem branżowym w przypadku zakrętek do napojów ze względu na doskonałą odporność na zmęczenie i właściwości uszczelniające. Jednak te same działania mechaniczne, które sprawiają, że te nasadki działają-skręcanie, otwieranie i zamykanie-to te same siły, które przyczyniają się do powstawania mikroskopijnych fragmentów plastiku.
Mechanizm degradacji tych zamknięć wynika głównie z połączenia ścierania mechanicznego i czynników atmosferycznych. Kiedy konsument odkręca zakrętkę, tarcie pomiędzy wewnętrznym gwintem zakrętki a szyjką butelki lub kartonu powoduje mikroskopijne zużycie. W całym cyklu życia produktu to powtarzające się naprężenie mechaniczne powoduje odcięcie drobnych fragmentów polimeru. Proces ten ulega znacznemu zaostrzeniu w wyniku degradacji foto-oksydacyjnej. Kiedy nakrętki PP są wystawione na działanie promieniowania ultrafioletowego (UV)-podczas zaśmiecania na zewnątrz lub podczas unoszenia się na powierzchni oceanu-łańcuchy polimerowe ulegają rozerwaniu, przez co materiał staje się kruchy. Badania z wykorzystaniem spektroskopii w podczerwieni z transformacją Fouriera (FTIR) potwierdziły, że nasadki z PP-starzone promieniami UV uwalniają znacznie większą ilość mikroplastików pod wpływem naprężeń mechanicznych w porównaniu z ich-niestarzonymi odpowiednikami.
Co więcej, sam proces recyklingu działa jak niezamierzony katalizator usuwania mikroplastiku. Podczas przemysłowego recyklingu kartonów i butelek po napojach nakrętki są poddawane intensywnemu myciu na gorąco i oddzielaniu-na zasadzie tarcia. Ta agresywna obróbka mechaniczna powoduje rozdrobnienie zakrętek, uwalniając zawiesinę cząstek mikroplastiku, które mogą być na tyle małe, że mogą ominąć systemy filtracji ścieków. Kompleksowa analiza wskazuje, że wielkość tych cząstek jest różna, ale znaczna część mieści się w zakresie poniżej-20 mikronów, co czyni je szczególnie trudnymi do wykrycia i usunięcia ze środowiska. Rozwiązanie tego problemu wymaga podwójnego podejścia: opracowania bardziej odpornych na zużycie receptur PP, które zachowują plastyczność nawet po ekspozycji na promieniowanie UV, oraz konstrukcji gwintów, które minimalizują tarcie powierzchniowe podczas użytkowania.
